سلام رفیق از پشت گوشی تلفن صدات خیلی خسته بود. نمیدونم چی تو دلت میگذره...چی به سرت اومده؟

خیلی سعی کردم راضیت کنم که حرف دلتو بزنی اما بازم طفره رفتی و چیزی نگفتی.چیه نکنه ما رو مرهم دردات

نمیدونی خیلی با هام سر سنگین شدی قبلا خیلی هوامو داشتی شاید اگه منو تو گیرو دارهای زندگیت گم نمی کردی

حالا ما هم دوقلوهای افسانه ای می شدیم. نه دیگه نامه میدی و نه تماس میگیری.حالا بگو با مرام اینه رسم رفاقت؟

حالا که خیلی بهت نیاز دارم تنهام گذاشتی و رفتی توی لاک خودت اسیر شدی. لاک پشتی شدی که خودشو زیر لاکش

پنهون کرده. یا دمه همیشه بهم امید میدادی حالا چی شده که بی خبر رفتی! نمیدونم شاید برات رفیق خوبی نبودم و یا

شاید راز دار خوبی نبودم. ای کاش بهم میگفتی واسه چی تنهام گذاشتی. رفیق میدونی صداقت لازمه رفاقته. پس چرا

با وعده های الکی آزارم میدی؟ شاید ازاین که اینجوری پاگیرت شدم لذت میبری اما چی منو پاگیر کرد؟

...جز مهربونیت ... جز همزبونیت. هنوز خاطره های قشنگ محبتات عین یه تصویرزنده تو صحن چشام ظاهر

میشن و برام گذشته رو زنده میکنن.درسته رفیقم بودی اما جزئی از وجودمم بودی دلای ما تو جشن غصه ب هم گره

خورد قرار نبود تو جشن شادی از هم گسسته بشه.

یادته به عزیز ترین کس زندگیت قسم خوردی فراموشم نمی کنی اما حالا...

باشه رفیق باشه ما رو هم تو جاده زندگی جا بذارو برو اما محض رضای خدا از تو لاکت بیرون بیا یه سری بکش.

تو دنیای تاریکی چیزی نصیبت نمیشه جز اینکه رفیقاتو یکی یکی از دست میدی. اما من هنوز نرفتم و تا تو از

لاکت بیرون نیای نمیرم. چون رفیقتم .رفیق یعنی همین توی روزگار خوسی و روشنی موندن که هنر نیست.

رفیق اونه که توی روزگار تنگ و تاریکم کنارت باشه. اونقدر میشینم تا تو سرتو از لاکت بیرون بیاری.

اونوقت کمکت میکنم تا دنیارو قشنگ تر ببینی. هرچی بهم سنگ بزنیو بگی برو... بازم کنارت میمونم...

نمی ذارم توی سیاهی غرق بشی نمی ذارم.

چیه بازم می خوای بگی غصه هام مال خودمه... باید همه چی رو توی خود بریزم ...

اگه اینجوریه چرا صدام زدی رفیق؟ شاید عشق پاگیرت کرده . من با عشق تونستم خودمو بشناسم

توهم ازش درس بگیر.من پای عهدی ک بستم تا آخرش میمونم.

اگه بخای تنهات می ذارم..بهت تلفن نمیزنم..نامه هم نمیدم اما از کنارت نمیرم..روی رفاقتم خط باطل نمیکشم.

منتظر میمونم . رفیق منتظرتم همیشه روی رفاقتم حساب کن . همیشه .

خرسند شدیم ازاین که امروز رنگی دگر است نه رنگ دیروز تا شب نشده رنگ دگر شد گفتند از این نکته هزار نکته بیاموز

فریاد زدیم که چرخ گردون لیلا تو نداده ای به مجنون...فریاد بر آمدآن که خاموش کم داد اگر نگیرد افزون.

خاموش شدیم و در خموشی رفتیم سراغ می.فروشی ...

فریاد زدیم دوای ما کو؟؟ گویند دواست باده نوشی!!!هشیار نشد مگر که مدهوش این بار گران بگیرم از دوش

آرام کنار گوش ما گفت این بار گران تو مفت مفروش از خود به کجا شوی تو پنهان؟؟ از خود به کجا شوی گریزان؟؟

بیداری دل چنین مخوابان سخت آمده است مبخش آسان .

هوشیار شدیم از اینکه هستیم. رفتیم و در میکده بستیم.با خود به سخن چنین نشستیم...ما باده نخورده ایم و مستیم؟؟

مسجد سر راه از آن گذشتیم بر روی درش چنین نوشتیم...

در میکده هم خدای بینی با مرد خدا اگر نشینی.