| تبليغات | X |
هميشه دلم به حال قاصدک ها می سوزد... می ميرند تا کسی به آرزويش برسد .خودم با چشمان
خودم ديدم دخترکی قاصدکی را با لبخند کشت چون که در دلش آرزويش را فوت کرده بود به
قاصدک و لبان قاصدک را ديدم که باز هم خنديد حتی به هنگام مرگ و من هرگز نفهميدم
قاصدک به آرزوی دختر خنديد و يا خنديد چون می خواست خبر دلی برساند. قاصدک مرد ... و
من نفهميدم که دخترک پيغامش رسيد به آنجا که بايد می رسيد و يا قاصدک زودتر مرده بود ؟ و
من در کنار اشک چشمهايم برای عشق ساده ی قاصدک آرزو کردم که ای کاش پيغام دخترک
رسيده باشد تا قاصدک پس از مرگ هميشه شاد باشد برای کمک بزرگش به دخترک
و می دانم که قاصدک دلش شاد است حتی به خاطر شادی قاتلش.
راستی قاصدک هم آرزویش را فوت میکند؟
وقتي آهم را نشنيدي
چشمانم تنها نگاه کردند
تنها بغضي کوچک راه گلويم را بست
و زانوانم را لرزاند.
نه..چيزي نشد
فقط يک آه کشيدم
و يک آه ديگر...
آه سردم بين اين کلمات قدم مي زند
تو آن را نمي بيني
حتي از سردي انگشتانم هنگام نوشتن نمي داني
در دنيايي که هرروز هزاران تَن آه مي کشند
هزاران دل مي لرزد و
هزاران فرياد گم مي شود در هياهوي اين همه آه
چه خوش خيالم وقتي منتظرم آهم را بشنوي ..!
چه خوش خيالم ...
چه خوش خيال ...
پشت اين ديوارهای سرد و سخت
لای اين ويرانه های گنگ و کور
در دل شهر پر آشوب دروغ
من گدايی ميکنم يک کاسه نور !!
زاده دريايم و همزاد آب
آشنای نغمه و رود و هزار !
مردم اينجا ولی نشنيده اند
قصه پر غصه عشق و انار !!
روزی از آنروزهای سبز دشت
من ز شهر ياس و شب بو آمدم
گفته بودند نور قسمت ميکنند
من برای نور اين سو آمدم !!
آمدم ، اما چه ديدم جز فريب
چشم هايی که دروغ و مبهمند
دست هايی که کثيفند و سياه
چهره هايی که هميشه درهمند!!
چگونه فراموشت کنم ترا که سالها در خیالم سایه ات را میدیدم وتپش قلبت را حس میکردم و به جستجوی یافتنت به درگاه پروردگارم دعا میکردم که خدایا پس کی اورا خواهم یافت؟
چگونه فراموشت کنم ترا که همزمان با تولدت در قلبم همه را فراموش کردم برایم تمامی اسم ها بیگانه شدند و همه خاطرات مردند.
دستم را به تو میدهم... قلبم را به تو میدهم... بازوانم را به تو میبخشم و نگاهم از آن توست و شانه هایم که نپرس دیگر با من غریبه اند و تمامی لحظه ها تو را میخواهند و برای عطر نفس هایت دلتنگی میکنند.
چگونه فراموشت کنم ترا که قلم سبزم را به تو هدیه کردم که حتی نوشته هایت همرنگ نوشته هایم باشد پیشترها سبز را نمیشناختم بهتر بگویم با سبز رفاقتی نداشتم سبز را با تو شناختم...
و دلم میخواهد که با یاد تو همیشه سبز بنویسم. دستت را به من بده فکرت را به من بده. سرت را به روی شانه هایم بگذار و بگزار عطر نفس هایت را میان هم قسمت کنیم.
