قرار است خدا

 قرار است    یک روز برگردد   برایم کبوتری بیاورد

و لیوان مه گرفته ام را از شبی داغ و غلیظ

 لبریز کند

       برای من...

 که ستاره هایم را هم همان حوالی تاریک کاشتم

تا وقت آمدنش لای این منظومه های مبهم

آسمان کوچکی روئیده باشد

          شاید آسان تر پیدایم کند

                                  ببیندم

که در آخرین کوچه های  کهکشان

                              با تمام اندامم

                                    تمام اشتیاقم

و یک سبد از ستاره های رسیده

که هی شهاب می شوند از بلندی باغ

                                 ایستاده مانده ام

آری قرار است خدا برگردد

                    همین صبح فردا 

                             همین صبح فردا

                              و بین چشمهای خاموشم

 نارونی بکارد

        که شبیه گیسوان خودش

                                     آبی است...