دیشب یاد خودم افتادم وقتی که روی ابر ها راه میرفتم وسبکبال به سنگینی لحظه های فراموشی فکرمیکردم.

دیشب همان "آفریده" شده بودم.. بدون "خویش"..و همانجایی بودم که باید می بودم . دیشب یاد

 خودم افتادم وقتی .. خود را آزاد درقفسی خوش نقش می دیدم وچه دلم سوخت از دیدن نادانیم.

 من "آدمی" را جایی دیدم که از مشرقش.. خورشید حیله گری طلوع نمیکرد که سیاهی راروشن

 نمایاند و شب وجود نداشت تا ماه برایش نور قرض بگیرد . آسمان بود ابر بود و روشنی

 ونوری که فلسفه تابش نداشت. محبتی آشنا و امنیتی  که براستی حقیقت داشت و سرتاسر فضا را

 پر کرده بود. زخمی نبود دردی نبود وهیچ.. غمی خاطری را نمیرنجاند. دیشب دسته پرنده ای

را دیدم که به دنبال جایی بهتر تمام قفس را دور میزدند وچه سخت بال میزدند.. من عاشقی را دیدم

 که با دلی خونین و چشمان گریان به آسمان خیره شده بود ولی.. پی ماه می گشت وشاید پی چراغی

 بر فراز تپه ای در دوردست... دیشب مظلومی را دیدم که گله خویش را به گوش ناشنوا میگفت وبه لطف

 ظالمی دگر امید بسته بود. وچه امیدوار بود به هیچ. دیشب یاد خودم افتادم وقتی که با خود عهد کرده بودم..  

مجسمه ای از "خویش" خواهم شد.

دیشب خودم را دیدم.. همان که "آفریده" شده بودم.. بدون "خویش"..

همانجایی که باید می بودم.. و همان که فراموش کرده بودم.