باز........

        اردیبهشت

  نه!
  هرگز شب را باور نکردم
  چرا که
  در فراسوهای دهلیزش
  به امید دریچه ئی
  دل بسته بودم

  شکوهی در جانم تنوره می کشد
  گوئی از پاک ترین هوای کوهستان
  لبالب
  قدحی در کشیده ام

  در فرصت میان ستاره ها
  شلنگ انداز
  رقصی میکنم-
  دیوانه
  به تماشای من بیا!